در آینهٔ آفرینش، زن نگینی است درخشان که حجاب، حریمی از نور برای پاسداشت این گوهر الهی است. آنچه در نگاه نخست پوششی ظاهری می‌نماید، در حقیقت پرده‌ای است از مهر که زن مسلمان را در هاله‌ای از وقار و احترام می‌پیچد.

قرآن کریم با نگاهی ژرف و انسانی، حجاب را نه بند که بال پرواز معرفی می‌کند: ای پیامبر، به بانوان مؤمن بگو دیدگان خود را از نگاه‌های ناپاک فروگیرند و پاکدامنی خویش را حفظ کنند(نور:۳۱). این فرمان الهی، ترسیمی است از مرزهای انسانیّت که زن را از کالاپنداری رها می‌سازد.

در گسترهٔ تاریخ تمدن اسلامی، زنان محجبه همواره پیشتاز عرصه‌های دانش و فرهنگ بوده‌اند. حجاب برای آنان نه مانع که مشعلی بوده است تا در پرتو آن، چراغ دانایی را بی‌دغدغه به جامعه هدیه کنند. از مدارس علمیّهٔ قم و نجف تا دانشگاه‌های معتبر جهان، زنان با حجاب نشان داده‌اند که می‌توان در عین حفظ حریم شخصی، در قله‌های دانش و معرفت ایستاد.

حجاب در دنیای امروز پیامی انسانی دارد: من انسانی هستم با اندیشه و شخصیت، نه شیئی برای مصرف نگاه‌ها. این نگرش، زن را از سطحی‌نگری رها کرده و به او امکان می‌دهد در سایه‌ای از امنیت اخلاقی، استعدادهای خود را شکوفا کند.

خانواده‌های آگاه می‌دانند که حجاب، نخستین درس خودباوری و احترام به شخصیت است که باید با زبان محبت و منطق به نسل نو آموخته شود. جامعه‌ای که حریم‌های اخلاقی را پاس می‌دارد، بستری مناسب برای رشد همه‌جانبهٔ زنان و مردان فراهم می‌آورد.

در پایان باید گفت حجاب، انتخاب آگاهانهٔ زن مسلمان برای حضور مؤثر در جامعه است؛ انتخابی که ریشه در معرفت دینی و خرد جمعی دارد. این گزینش الهی، زیبایی‌های درون را به نمایش می‌گذارد و زن را به چراغ‌هدایتی تبدیل می‌کند که در تاریکی‌های مادّی‌گرایی معاصر می‌درخشد.