بعد از روی کار آمدن دولت رییسی و مشخص شدن تیم مذاکره کننده با خط مشی و رعایت خطوط قرمز شروع به مذاکره کردند در طول زمان مذاکره چند باری تا مرز شکست و اتمام مذاکره پیش رفت با مشخص کردن ضرب الاجل های زمانی و فشار های رسانه به قصد امتیاز گیری و حتی اقدام سیاسی آژانس اتمی برای به بدست آمدن یک قطعنامه که اهرم فشاری برای مذاکرات باشد که بازهم با جدیت تیم مذاکره کننده و اینکه برجام موضوع اول مملکت نیست و اقتصاد ما به برجام گره نخورده طرف های مقابل برخورد کردند
آمریکا و کشورهای اروپایی از سه طریق می توانستند با موضوع توانمندی هسته ای ما برخورد کنند
موضوع اول جنگ این گزینه قطعا عملی نخواهد بود موقعیت نیروگاه های اتمی ایران بصورت پراکنده هستند همه نیروگاه های اتمی در یک محل نمی باشند و نیروگاه های اتمی ایران یا در زیر زمین یا با دژ محکمی محافظت می شود و از طرفی پدافند قوی که از کار انداختن چنین پدافندی کاری بسیار مشکل است با فرض اینکه توانست و عملیات دست و پا بسته ای انجام داد آیا توانای دریافت پاسخ از طرف ایران را دارد؟ و از طرف دیگر انگیزه اینکه ایران به سمت پیشرفت هسته ای برود را خیلی بیشتر میکند بنابراین گزینه جنگ کاملا منتفی هست.
اما گزینه بعدی تحریم
کشور ایران یکی از کشورهای است که بیشترین تحریم را به خود دیده و توانسته گلیم خودشو رو از آب بیرون بکشد یک فرد احمقی مثل ترامپ با مشاوره صهیونیستها با از برجام خارج شد و خواست با فشار حداکثری تحریم امتیازات بیشتری بگیرد و تقریبا هیچ جای نمانده بود که تحریم کند که این گزینه رو هم برای آمریکا و اروپا از بین برد.
تنها گزینه باقی مانده مذاکره هست تیم مذاکره با علم اینکه آمریکا و اروپا محتاج مذاکره هستند در مذاکرات حاضر شدند آمریکا و اروپا با توجه به اینکه در جنگ اوکراین و روسیه با بحران سوخت و غذایی روبرو هستند و از طرفی دیگر با چین تنش برخورد کردند تمرکز کافی برای مسیله ایران ندارند پیشنهاد ایران برای توافق هرچه باشد طرف مقابل باید پذیرا باشد این طرف مقابل هست بین بد و بدتر یکی را انتخاب کند وگرنه ایران به مسیر خود ادامه می دهد.
شکست مذاکرات میتواند غنی سازی نود درصد را به دنبال داشته باشد.
نویسنده : محمد کریمی
